yesterdear

วันวานวันนั้นของพ่อ คงต้องใช้ความกล้าในการเอ่ยคำ “รัก” ออกมาตรงๆ สักคำนึง

ระหว่างเขียนจดหมายฉบับนี้ พ่อคงใจสั่น เกินที่จะเขียนคำว่า “รัก” ไหว ยิ่งถ้าให้เป็นคำแรกหรือคำลงท้ายของจดหมายคงยิ่งใหญ่เกินใจของเด็กมศ.4 ที่แอบรักเมื่อแรกพบกับเด็กสาวคนนึงตั้งแต่ ป.7

พ่อทำได้แค่เขียนคำรักแทรกซ่อนไว้ในส่วนกลางของจดหมายแบบติดตลก แบบที่คิดว่าสาวน้อยคนนั้นอาจจะไม่ทันได้สังเกตน้ำหนักของคำว่ารัก

“คิดถึง” คงเป็นคำที่พ่อสบายใจกว่า จึงเลือกใช้เป็นทั้งคำเปิด-ปิดจดหมายหลายๆ ฉบับ ซึ่งสำหรับฉัน คำนี้ให้ความรู้สึกที่จริงแท้กว่าคำว่า “รัก” เสียอีก

เพราะรักคืออะไร? รักแล้วเหรอ? บางทีอาจยังไม่แน่ใจ แต่ความ “คิดถึง” มันรู้สึกได้ ว่ามันจริง มันเกิดขึ้นมาก่อกวนใจแล้วแน่แท้

มีไม่กี่วิธีที่จะแก้อาการ “คิดถึง”ได้ในยุคสมัยนั้น จดหมายจึงกลายเป็นวัตถุหลักฐานสำคัญของความคิดถึงจากใครคนนึง ถึงใครอีกคน

28 ธันวาคม 2514

สมสกุล ที่คิดถึง

ปีใหม่อะไรๆ ก็คงเปลี่ยนไป เช่น สมสกุลสวยขึ้น สวยเหมือน ภาวนา ชนะจิต เลย จริงๆ นะ ไม่เชื่อถามผมดูซิ!

ผมก็ตั้งใจไว้อย่างหนึ่ง คือ จะพยายามสอบขึ้น มศ.5 ให้ได้ เอาใจช่วยหน่อยนะ

ปีใหม่สมสกุลจะไปเที่ยวที่ไหน แต่คงมีรายการเป็นหางว่าวเลยนะ ผมก็มีกับเพื่อนใหม่บ้างเก่าบ้าง แต่คงไม่มากเท่าสมสกุล

งานที่ปานะพันธ์ วันนั้นผมอาจทำอะไรให้สมสกุลไม่พอใจบ้าง ต้องขอโทษด้วย เพราะผมอาจทำตัวเป็น ..คอยสอดส่องอยู่เรื่อย แต่จะทำไงได้ ผมรักของผมนี่ครับ สมสกุลกลับไปแลัว ผมกับเพื่อนๆ ยังเล่นฟุตบอลและเล่นน้ำจนเย็นจึงกลับ รูปที่ถ่ายบนตึกโภชนาผมยังไม่ได้รับจากเพื่อนเลย ไม่รู้ว่าติดหรือเปล่า ถ้าติดผมจะส่งไปให้

ปีใหม่นี้ผมขอให้สมสกุล สมหวัง คิดอะไร ก็ขอให้สมปรารถนา

ด้วยความคิดถึง

ปรัชญา

#letter #จดหมายรัก #พ่อกับแม่